De laatste daagjes... (door Pia)

Voor de laatste keer een verhaaltje schrijven over onze belevenissen. Melanie heeft weer een paar series foto's geplaatst en ik zal er de verhaaltjes bij vertellen.

Dinsdag zijn we naar Hollywood gereden en hebben we natuurlijk de 'Walk of Fame' gelopen. Op internet hadden we eenpaar 'adresjes' opgezocht want er staan honderden sterren, en vind dan die van Johnny Cash, Bob Marley of Johnny Depp maar eens... Eerlijk gezegd was dat ook het enige leuke aan Hollywood Boulevard want verder was het niet spectaculair en onverzorgd. Vooral winkels met pruiken, hele hoge laarzen en hele korte rokjes...snappie? 's Avonds niet rondlopen dus. We hebben in een leuke tent gegeten, echt alles jaren 50: Jukebox, bankjes, foto's; net of we in 'Happy Days' waren beland, voor wie die serie kennen. Leuke naam had het ook: 'Mels drive-in'! 's Middags zijn we Beverly Hills en Bel Air ingereden en een beetje huisjes gekeken. Er staan inderdaad mooie bij hoor! Veel groen, prachtig verzorgd, dus wat dat betreft zouden we ons er wel thuis voelen; maar ach, de hele tijd met je zonnebril oplopen omdat je anders weer herkend word...nee we gaan toch weer lekker naar Rijsoord hoor! Ondertussen was het nog steeds erg warm, het mooie weer volgt ons geloof ik! 's Avonds zijn we naar de Universal Studio's gegaan, niet naar het park zelf maar naar het naastgelegen gedeelte waar heel veel winkels zijn en allerlei entertainment. Ook Hard Rock Cafe Hollywood zit daar en daar hebben we heerlijk gegeten.

Woensdag weer een warm dagje. Mel werd laat wakker en voelde zich niet lekker, ze had hoofdpijn en moest overgeven. Na een poosje ging het gelukkig beter en hoewel ze niet echt je-van-het was gingen we toch de auto in op weg naar Malibu. Daar een rustig strandje gevonden waar Ad en ik met elkaar in zee gingen. Ik durfde eerlijk gezegd niet zelf, de golven zijn hoog en zo sterk dat je gewoon meegesleurd wordt. Het was wel super, pootje baden in de Pacific! 's Avonds hebben e in het hotel gegeten en we gingn niet al te laat naar bed.

Donderdag, de laatste dag dus alweer. Op ons gemak nog wat gewinkeld in Pasadena, en nu zitten we in de hotelkamer; Mel met een engelstalig puzzelboek, Ad voor de tv, hij heeft net de boardingcards uitgeprint en de koffers zijn zo goed als gepakt. Morgen om een uur of 8 op weg naar LAX airport, we vliegn als alles volgens schema verloopt om 11.47 uur en landen in Houston om (plaatselijke tijd) 17.06 uur; dan vanaf Houston om 19.10 naar Amsterdam, waar we zaterdag aanstaande om 11.50 uur hopen te landen. Een vlucht van 9 uur en 40 minuten, die laatste, dus de puzzelboekjes zitten al in het voorvak! We hebben GENOTEN deze afgelopen weken en het was echt heel erg leuk om van alles via het weblog te delen met jullie!

Lieve mensen, vanaf de 11e verdieping met inmiddels uitzicht op een goed verlicht LA by night, heel veel groetjes en we hopen jullie allemaal weer snel in levende lijve te zien!

Bye bye, tuurlijk ook namens Mel en Ad,

Pia

City of Angels

Het is kwart voor negen dinsdag ‘s ochtends en ik ben zojuist wakker gemaakt met een dubbele espresso -tegenwoordig mijn vaste prik -, die gehaald is bij de Starbucks in het hotel We zitten in het Financial District van Los Angeles, niet echt het uitgaansdeel, maar in deze stad de voornaamste transportvorm toch de auto, even wandelen naar een andere wijk is hier niet te doen. Los Angeles is de op één na grootste stad van heel Amerika en er wonen bijna vier miljoen mensen, dat ‘wandel' je niet even aan (zoals bij Manhattan bijvoorbeeld wel ‘t geval is).

Zondagavond heeft Pia dit hotel vanuit San Diego geboekt. We zitten hier namelijk toch wel een aantal dagen en het is dan toch lekker als je gewoon een goed plekje hebt. Maandagochtend tegen half elf verlieten we ‘t motel in San Diego voor slechts een ‘ritje' (voor onze maatschaven was ‘t een schijntje) van 200 kilometer. Een ritje die tweeënhalfuur zou duren, maar we zouden pas na drie uur kunnen inchecken, oftewel: we moesten zelfs rustig aan doen! De snelweg hadden we al snel ingewisseld voor de ‘oude' Highway 101. Dat is de kustroute langs heel Californië, hier en daar is ‘ie nog gewoon in gebruik, maar we hebben ook geregeld meegemaakt dat er een nieuwe weg overheen geplakt is en dat er een bordje staat met: Historic Route 101. Anyways, ‘t was een heerlijke rit krek langs de zee en na een stukje gereden te hebben kwamen we langs een stuk strand waar ‘t vrij rustig was. Ad trok gelijk z'n zwembroek aan om een duik te nemen in the Pacific, heerlijk was ‘t! Pia en ik zaten aan de kant een beetje te zonnen en te puzzelen, de golven waren ons iets te hoog...  Er stond een aardig windje wat er voor zorgde dat de temperatuur perfect uit te houden was en na een uurtje of twee daar gezeten te hebben gingen we maar weer verder, op naar wat te eten. In een strandtentje tussen de standaard surfwinkeltjes etc. lekker een salade op, een liter cola naar binnen gewerkt en weer verder gegaan. Eenmaal bij de voorsteden van LA aangekomen werd het toch wel redelijk druk, en de zeven banen die we hadden waren toch niet genoeg voor al het verkeer richting de stad, dus de laatste kilometers zijn op een laag tempo gegaan, maar ach, we keken onze ogen uit.

Tegen zessen kwamen we in het Kyoto hotel aan waar we een kamer hebben op de elfde verdieping. Het hotel is prachtig in Japanse stijl, inclusief een sushibar en een restaurant waarbij je op de grond kunt zitten. Heel mooi allemaal, Ad was gelijk in z'n element. De kamer is lekker ruim en na wat gerelaxt te hebben in onze kamer zijn we even een rondje gaan lopen in de Japanse tuin in het hotel. Ook dat is tot in de puntjes verzorgd, heel mooi. Na een klein wandelingetje daar zijn we wat gaan eten in het restaurant. Jep, ik aan het Japanse voedsel, weeeeer een ervaring. Alhoewel het voorgerecht wat ik wilde proberen uiteindelijk niet meer gebracht werd, ging ik toch maar voor de steak (het enige westerse van de kaart) en was allang benieuwd wat ik daarvoor zou krijgen. Ad had genoeg sushi voor heel Japan besteld en Pia ging voor gestoomde en gefrituurde groentes. Het smaakte best, ik heb zelfs nog wat van Ad sushi zitten wegkapen. Je gaat bijna denken dat ik dan toch iets meer te eten lust dan brood, vlees en friet.

Na het eten maar weer naar de kamer gegaan. Ad en Pia sliepen gelijk, ik heb nog even tv zitten kijken (zo veel tv-series worden heel de dag herhaald, zo zitten we nu naar Las Vegas te kijken, ‘s avonds is meestal de That 70s Show op tv en series als Will & Grace, Friends en One Tree Hill zijn ook al geregeld voorbij gekomen). Al die zenders hier zijn fantastisch!

Inmiddels is het dus dinsdag ochtend en we gaan zo meteen richting Hollywood, even leuk beroemdheden spotten, struinen over Sunset Blvd en natuuuuurlijk wil ik ook nog een wandeling maken over de Walk of Fame. Wat waar te doen is weten we nog niet zo goed, het is lastig om goed uit te vinden waar je precies moet zijn in zo'n grote stad, maar Hollywood is toch wel het.

Verder is het aftellen helaas begonnen, dit is onze laatste bestemming in ‘t land en helaas komt het eind dan toch in zicht... ach, nog 3 volle dagen hebben we te besteden in deze stad!

Happy Birthday dear Grandma... (door Pia)

Goeiemorgen, de dag begint hier weer met een heerlijk temperatuurtje en een kopje koffie.

Gisteren hebben we een hele leuke dag gehad in Old Town San Diego, allemaal Mexicaanse winkeltjes en restaurantjes en hele grote cactussen en vetplanten, prachtig! Na een break zijn we downtown gewandeld, vlakbij maar wel 'bergje op, bergje af'. Dat gaat heen goed, maar terug...na een heerlijk maal, nou ja, voor Ad en mij dan, zalig klaargemaakte visjes die ook lekker zwommen, met alcohol dit keer, en een even zalig toetje met 'n dessertwijntje en portje; voor Mel zat dit er niet in helaas dus die had na haar kale steak (artisjok, portobello en zwarte rijst...nou nee thanks but no, thanks) alleen haar Diet Coke maar wel gelukkig een lekker ijsje.

Je snapt, na zo'n zwaar maal is het hard duwen tegen de berg op! In onze room aangekomen om half twaalf hebben we oma gebeld, die zou vast al wakker zijn om (bij jullie) half 9 zodat we har toe konden zingen. Ook vanaf deze plaats

VAN HARTE GEFELICITEERD MA, MET UW VERJAARDAG!!!

Mel schrijft de volgende belevenissen vast weer, en hopelijk gaan de foto's dan ook weer beter richting pc. Wij vertrekken straks naar L.A., Jammer genoeg hebben we de familie Mitchel  (vrienden van Ank en Harry) niet bezocht, zij zijn met vakantie en blijven langer weg dan aanvankelijk gepland dus dat houden we graag tegoed. Hun adres staat al op de tomtom dus Ank en Harry, het pakketje gaan we natuurlijk straks wel effies aan de deur hangen hoor! Enne...misschien met z'n viertjes dan nog eens naar San Diego? Lijkt ons wel wat hoor! We zijn helaas niet ees overal aantoegekomen en het is echt zo tof hier!

Voor jullie allemaal weer heel veel groetjes en tot 'schrijfs',

Pia

San Diego

Hoewel bij jullie de zon al weer is opgekomen, zit ik hier vanuit ons hotelkamertje naar San Diego by night te kijken. Pia slaapt al, Ad kijkt vanaf 't balkonnetje naar buiten en ik zit een beetje te computeren en m'n nieuwe cd's te beluisteren (inmiddels zit 'k al aan de tien cd's...).

Donderdag heb ik al gepost dat we in Flagstaff waren aangekomen, een stadje waar een stukje van de oude Route 66 ligt. We zijn 's avonds even de stad in gegaan om wat te eten. 't Was een erg gezellig plaatsje met leuke winkeltjes (ben weer een jurkje rijker) en wat leuke pleintjes. Na een paar rondjes te hebben gelopen, hadden we alles wel weer gezien en was het hoog tijd een hapje te eten. Zo gezegd, zo gedaan. 't Was weer een hele maaltijd en we zijn met een goed gevulde maag weer naar 't motel gegaan. Eigenlijk was het de bedoeling om te wachten tot 't 12 uur was voor mijn verjaardag, maar we zijn alle drie voor twaalven in slaap gevallen.

Gister was dus mijn verjaardag en dat heb ik geweten ook. Ik werd 's ochtends bruut (maar goed bedoeld) uit m'n slaap verstoord door twee zingende ouders. Vervolgens stroomden de sms'jes, e-cards, mailtjes, berichtjes via internet en telefoontjes vanuit heel de wereld binnen. Zelfs vanuit Kenia kwamen de felicitaties! Bedankt lieve mensen, ondanks de afstand heb ik een super verjaardag gehad en 'k heb me zeker goed jarig gevoeld.

Na een redelijk relaxte start zijn we tegen tienen vertrokken richting Seligman, een plaatsje waar ook een stukje van de oude Route 66 ligt. Het stadje was geheel in jaren '50 stijl en Ad is er destijds met Opa Cees en later met Marvin geweest. Er is een klein winkeltje dat gerund wordt door een oud echtpaar dat nummerborden, visitekaartjes, geld en nog meer spullen van over de hele wereld verzamelen. Daar zit 't winkeltje dan ook volledig - tot aan de kleinste hoekjes toe - mee vol. Verder verkopen ze een hoop Route 66 en jaren '50 souvenirtjes. Ad heeft nog een tijdje met 't oude baasje zitten kletsen, ze zijn op de foto geweest en Ad heeft beloofd een Nederlands kentekenplaat op te sturen. Na de winkeltjes bezocht te hebben zijn we even iets gaan drinken in een cafeetje, wederom in jaren '50 stijl (inclusief jukebox) en vervolgens weer op pad gegaan.

Na een lange rit, zijn we terecht gekomen in het plaatsje Yuma, in zuid-Arizona tegen de Mexicaanse grens. Hier een motelletje gezocht om daarna wat gaan te eten. Pia liet vallen dat het mijn verjaardag was en na verloop van tijd kwam opeens het personeel aangelopen, naar onze tafel toe... zonder dat Pia iets gevraagd had kreeg ik een ijsje, (Nouja ijsje? Zeg maar gewoon een schaal ijs wat meer dan genoeg was voor alle drie) van de zaak. Erg leuk gedaan. Daarna nog een bak koffie gedronken en terug naar 't hotel gegaan.

Vandaag was 't maar een klein ritje. Na zo'n 3,5 uur rijden kwamen we in San Diego aan. We verwachtten wel gemakkelijk een motelletje te kunnen vinden, maar wat wij niet wisten was dat er precies dit weekend een milieubijeenkomst is in San Diego en dat vanuit de hele wereld totaal zo'n 80.000 mensen de stad komen bezoeken! Bijna alles zat al vol en na meer dan een uur zoeken - terwijl 't hier stikt van de motels en hotels - hadden we dan toch eindelijk een plekje gevonden in de buurt van het centrum en die kans lieten we uiteraard niet meer voorbij gaan.

In het motel even gerelaxt alleen het idee dat de airco niet meer per se aan hoeft is al heerlijk. Het is hier een graad of 25 en dat is echt een verademing na de afgelopen weken. De luchtvochtigheid is hier wel wat hoger, maar ik vind het heerlijk dat we weer normaal over straat kunnen zwalken zonder na een Block te hunkeren naar verkoeling. Aan 't begin van de avond zijn we de stad in gegaan, op naar het volgende Hard Rock Cafe (de 4e van de vakante). Onderweg kwamen we langs een muziekwinkel, waar ik uiteraard weer in moest, en wat we daar meemaakten geloof je bijna niet. Op een paar duizend kilometer van huis kwam ik dus een 'bekende' tegen! Althans, ik kwam iemand tegen die ik via via ken. Op pinkpop konden we elkaar niet vinden, maar aan de andere kant van de wereld kom je elkaar dan weer tegen, heel toevallig. Even staan kletsen en toen weer verder gegaan: op naar eten. In het Hard Rock Cafe kregen we een tafeltje vlak bij wat spullen die gedoneerd waren door de band Social Distortion (een van mijn favo bands) en ik vond 't dus een perfect plekje. 't Eten was zoals gewoonlijk weer veel te veel en ik heb maar weer de helft op. Na het eten zijn we nog even door de stad gaan lopen.

Morgen zijn we nog hier en we zijn van plan om maandag richting Los Angeles te gaan, vanwaar we vrijdags pas weer verder vliegen. Heerlijk, dit laatste weekje aan de kust!

Mel

Dikke kus voor alle fans

...Even een "tussendoortje": ik wil graag ff kwijt dat ik het echt SUPER vind dat jullie allemaal ons weblog lezen en zo enthousiast telkens weer meeleven en reageren!

Bedankt allemaal en een dikke Arizonase zoen! -Pia-

Route 66!

Flagstaff it is! ‘t Is hier nu iets over vieren (we zitten weer een uurtje verder bij jullie vandaan, voortaan is ‘t weer gewoon 9 uur tijdsverschil) en we zijn rond drieën in Flagstaff aangekomen. We hebben twee dagen met veel rijden achter de rug, maar eigenlijk vinden we alle drie dat het voorbij is gevlogen. Ad is even buiten, Pia zit in bad en ik zit met een biertje bij de computer.

Heel raar is ‘t, want ik spreek op MSN vrienden die me al druk feliciteren met m'n verjaardag, ‘k moet hier echter nog een aantal uur wachten tot het werkelijk 1 augustus is. Wel heel leuk natuurlijk, dat iedereen er aan denkt (en natuurlijk ook erg leuk dat ik jarig ben haha).

Gister ochtend zijn we vanaf Hanksville naar Kayenta gereden, een rit van zo'n 450 km, althans, op de manier hoe wij gereden zijn. We wilden graag langs Arches National Park, daar zouden 80 stenen natuurlijke bogen staan. Nou, waar ze zijn weten we niet, waarschijnlijk allemaal langs wandelpaden waar we niet in konden, want in heel het park hebben we welgeteld 4 bogen gezien. Ach, het zij zo, het was wel een prachtige weg. De rit er naartoe ook, want in plaats van de gewone Rijksweg hebben we de laatste 25 mijl via een onverhard weggentje gereden, zo sneden we een stuk af... wat gehobbel en gebobbel, maar we waren de enigen en het was prachtig!

Vanaf Hanksville doorgereden richting Bluff, waarvan we verwachtten dat het een redelijk plaatsje was, dus we moesten er wel wat vinden om te drinken. Onze verwachtingen waren blijkbaar iets te hoog, want op wat enkele huisjes en een paar verlaten cafeetjes na, was er niets. Een van die cafés ingegaan en daar hebben we wat gedronken. De eigenares (althans, ik denkt dat ze dat was), was 74 en had ongeveer heel de wereld gezien. We waren de enigen in 't zaakje dus ze kwam gezellig bij ons zitten en kletsen, nouja gezellig... 't hield maar niet op! Ze was over heel de wereld geweest, dat was dan wel heel tof, maar werkelijk elke bestemming had wel iets verkeerd gedaan. Het was te druk, te vreemd, te warm enzovoort enzovoort. Ja, klagen dat kon ze goed. Luisteren naar ons was ook niet d'r beste punt, want als ze iets zeiden kletste ze vrolijk door. Maar het hoogtepunt van de stop daar moet nog komen: Ik moest even naar de wc. De wc's voor bezoekers waren via buitenom, maar de eigenaresse vond dat ik wel even op haar ‘private room' mocht gaan, dat was wat dichterbij. Nou, waar we terecht kwamen sloeg alles: een oud achenebbisj hok, d'r tandenborstel stond er bij en we hebben heel d vakantie nog geen wc gezien die zo smerig was. Maar ja, het lieve aanbod konden we helaas niet meer afslaan, dus al glimlachend en bedankend toch maar even daar binnen geweest en zo snel als we konden ook weer weggegaan.

Van daaruit doorgereden richting Kayenta, het eerste plaatsje dat voorbij Monument Valley ligt. Monument Valley was prach-tig, zomaar uit 't niets in de vallei duiken de grote rotsblokken opeens op. Het zijn inderdaad een soort monumenten, het was gewoon onvoorstelbaar mooi. Wel zijn we er enkel doorgereden, zonder stop, want er was niet echt iets ‘te doen'. Eenmaal in Kayenta, een echt ‘indianendorpje', hebben we een motelletje gezocht. De indianen van nu zijn niet meer de indianen die we kennen van de verhalen hoor, ze wonen echt niet in een hutjes in de woestijn. Ze wonen gewoon in huisjes, ze hebben allemaal een pick-up en een eigen autokerkhof naar hun huis. Een bende maken ze er van, niet voorstelbaar, het is echt een beetje een slordige bedoening daar. Maar goed, als je naar Amerika gaat moet je dat ook ervaren hebben en zodoende bleven we toch een nachtje pitten.

Na even in het motel een filmpje gekeken te hebben, zijn we een eetadresje gaan zoeken. Nou, veel aanbod was er niet bepaald, uiteindelijk toch een restaurantje (in een hotel) gevonden en daar wat gaan eten. Daar hebben we het hoogtepunt van de vakantie meegemaakt, wat jullie nu gaan lezen is waar gebeurd! In het restaurantje hadden we een keurige ober en een best plekje. De bedoeling an sich was niet al te best, althans: ze deden heel hard hun best, maar het lukte niet helemaal. Waarschijnlijk waren ze nog niet lang open en dus liep alles nog door elkaar. Onze ober nam de bestelling op: 1x cola, 1x pizza (die patat komt me haast de neus uit), 2x fajita's en 1x fles rode wijn. Zo gezegd, zo gekregen. De fles wijn was keurig in de eerste de beste vaas (zo leek het) gezet met wat wijn erbij en de glaasjes werden voor Ad en Pia neergezet. Nou, en ze hebben 't geweten hoor, Ad heeft bijna heel de fles in z'n eentje op. Hij heeft vervolgens heel de nacht opgezeten van z'n maag, maar nee, niet door de alcohol: Ad en Pia hadden namelijk niet goed gelezen en in het restaurant werd geen alcohol geserveerd. Ze hadden dus fles rode ‘wijn' zonder alcohol besteld en ons welwillende obertje kwam elke 3 minuten vragen of ‘ie smaakte. Ze moesten dus een hele fles druivensap wegdrinken, die niet eens lekker was ook! Heel de avond heb ik er om moeten lachen, het hield maar niet op. Verder waren er nog wel mee fouten in de communicatie wat de bestelling(en) betreft, zei ik ‘nee', dan kreeg ik ‘ja'. Maar goed, 't jong deed z'n best, het lukte alleen niet helemaal.

Na al het gelach weer naar het motel gegaan, heerlijk geslapen en vanochtend om 9 uur zaten we al weer in de auto. We wilden via het ‘Four Corners' punt (de enige plek waar vier staten elkaar raken, namelijk de staten Utah, Colorado, New Mexico en Arizona), door New Mexico afzakken en uiteindelijk weer terug Arizona ingaan om naar Flagstaff te rijden. En rit van totaal zo'n vijf à zeshonderd kilometer. Het ‘Four Corners' monument was toch iets meer toeristisch dan we hadden gedacht, je moest serieus in de rij gaan staan om op de foto te kunnen bij het punt. Tja, dat was jammer, verder daar even een stop gehad en vervolgens in één keer doorgereden naar Flagstaff, waar we nu dus zitten. Heerlijk motelletje, vlak bij het stadscentrum (ja, we zitten weer eens in een stad!) aan een oud stukje Route 66. Nu is het enkel nog aftellen tot het eindelijk middernacht en dus ook hier 1 augustus is...

Hieper de PIEp, hoera!

Uiteraard stond vandaag voornamelijk in teken van Pia, zevenentwintig is ze al weer!  Het was wel grappig, toen we gister om 4 uur op de klok keken en we bedachten dat haar verjaardag in Nederland al was begonnen, maar dat wij nog 8 uur moesten wachten om te mogen proosten. Ach, bij jullie is het inmiddels al weer 30 juli terwijl bij ons het feest nog hard door gaat. Namens haar trouwens hartelijk bedankt voor alle felicitaties en lieve wensen. Ook de cadeaus niet te vergeten, alle envelopjes bij elkaar zijn omgetoverd in een prachtige Samsonite koffer (die ze stiekem alvast net voor de vakantie heeft gekocht).

Gister zijn de richting de Grand Canyon gereden. Alhoewel de route eigenlijk de andere kant op zou staan, spraken we vlak voor vertrek onze buurman en hij wist een andere route via welke je de Grand Canyon vanaf een andere kant kon zien. Ad was hier nog niet eerder geweest, daarnaast was deze weg een stuk minder bekend bij toeristen, dus de planning maar weer gewijzigd. Na een stuk gereden te hebben kwamen we dan daar, een hoogvlakte waarin opeens een grote scheur loopt, zomaar, uit 't niets. Heel vreemd, in de verte zie je de hoogvlakte weer verder lopen op 't zelfde niveau als waar jij staat, maar tussenin lijkt alles weggezakt. Vanaf verschillende buena vista's hebben we de Canyon bekeken en het was werkelijk prachtig. Je beseft je niet hoe groot de afstanden zijn, door de droge lucht kun je ongeveer 200 km ver weg kijken (alsof we vanaf huis uitkijken naar Maastricht). Prachtig was ‘t! Gelukkig waaide 't iets, want ook al zit je op 2000 meter hoog, de zon schijnt vrolijk door. Vervolgens moesten we de gehele weg weer terug rijden, want we wilden toch echt nog meer parken in Utah bezoeken. Aan 't eind van de dag reden we dan ook weer langs het motel waar we de twee voorgaande nachten hadden geslapen. Eerder hadden we geprobeerd om te overnachten in een motel waar Ad destijds met Opa Cees had geslapen, maar toen was het niet gelukt. Dit keer hadden we toch weer een hoopje dat het dit keer wel zou slagen; met succes! Gelukkig was er nu wel een kamer vrij in het Tunderbird Motel in het plaatsje Mount Carmel. Heerlijk motel gehad, daar 's avonds wat gegeten, ben nog even wezen badderen en toen was het wachten tot het 12 uur was. We hadden zelfs de luxe dat er bij onze motelkamer een achterdeurtje was, waardoor we lekker op een binnenpleintje nog wat konden drinken. De tijd vloog voorbij en toen was het dan twaalf uur... cadeautjes tijd. Echter, Pia had al vorige week haar cadeau van Ad al gekregen en ook mijn cadeau had ze eerder die dag zelf uitgezocht, dus echt spannend was dat niet meer. Maar, er waren weer een aantal lieverds die kaarten mee hadden gegeven aan mij en Ad en die kon Pie dan toch nog even gaan zitten lezen. We hebben met z'n drietjes nog even zitten proosten en toen zijn we toch maar gaan slapen.

Vanochtend lekker zitten ontbijten en rond half 11 vertrokken we: op naar Bryce Canyon. Da's uiteraard weer een natuurpark, dit maal met een soort torentjes naast elkaar van rood steen. Het is niet echt duidelijk te beschrijven... denk maar aan van die stalagmieten in grotten, maar dan gewoon op de grond en weet-ik-veel-hoeveel meter hoog. Echt, prachtig! Op twee verschillende uitkijkpunten staan kijken en foto's gemaakt. Tot onze grote verbazing bleken we opeens - of all places - precies daar bereik te hebben met onze telefoon. Ja, bellen is vaak wat lastig. We zitten nogal ver bij de grote steden vandaan en de dorpjes die we onderweg tegenkomen zijn niet noemenswaardig, daardoor zijn de telefoonverbindingen niet goed en hebben we vaak geen bereik. Bij de Bryce Canyon kon Pia dus eindelijk een aantal sms'jes lezen en wat mensen (terug)bellen, voicemails afluisteren en de tamtam ging zo snel dat we ook nog gebeld werden. Natuurlijk wel heel leuk dat er zoveel mensen aan denken. Na daar een break gehad te hebben stapte Pia weer achter het stuur (ze is er niet meer weg te slaan) en we gingen richting Capital Reef. Dit is een 160 kilometer lange natuurlijke ‘muur' van rood steen. Vroeger was het een soort eindpunt voor reizigers, er is namelijk in geen mogelijkheid overheen te komen (te steil) en door de lengte kom je er ook niet zomaar voorbij. We hebben er een stuk langs gereden, behalve dat het heel mooi was om te zien, was het inderdaad begrijpelijk dat je daar niet zomaar voorbij komt. Alsof de muur er neergezet is, zo keurig netjes staat ‘ie daar. Verder niet echt gestopt of zo, maar doorgereden richting Hanksville, dat is tevens de plaats waar we nu zitten. Hanksville is een zogenaamde junction, een plek waar meerdere wegen zich kruisen en vaak is daaromheen een klein dorpje waar motels zijn. Nouja, er zijn dus inderdaad motels (voor zover je 't een motel kunt noemen tenminste), er is een kapper, een benzinepomp, een supermarktje en een restaurant en daar blijft het weer bij. Op zich moet je 't daar goed mee kunnen doen, maar als je je bedenkt dat dit weer 't enige is in de wijde omtrek dan krijg je toch wat medelijden met de bewoners. Ja inderdaad, er staan hier ook nog krakkemikkige huisjes waar Indianen in wonen. Gelukkig was er toch 1 goed motelketentje en we zitten nu op een plekje met een koelkast, airco en internetverbinding (de drie dingen die we keer op keer hopen te hebben). Om half zeven kwamen we hier aan, even de spullen gedumpt, het kamertje wat gekoeld, ik heb wat op de kaart zitten kijken en vervolgens zijn we wat gaan eten. De steaks blijven vaste prik, verder blijven we vergeten dat je bij je hoofdgerecht standaard een salade vooraf krijgt. Die salade is dan nog niet een voorgerecht, die kun je -als je wilt tenminste, wij niet in ieder geval- ook nog los bestellen en dat is meestal net zoveel voedsel als in Nederland een hoofdgerecht is. Tja, eet smakelijk?!

Na het eten (wat toch zeker weer max. driekwartier duurde) weer naar het motel gegaan, er is hier in de wijde omtrek niets te doen. Utah, de staat waar we nog steeds zitten, is echt een Mormoons bolwerk. Er zijn Mormoonse tv-zenders en in het nachtkastje in motel lag naast de Bijbel ook het Boek van Mormon... apart. Maar hoe streng ze wat sommige dingen ook zijn, er is ook een lokaal biertje dat een knipoog geeft naar het geloof. Het biertje heet ‘Polygamy Porter'. Op de promopostertjes staat: "polygamy porter? Ah, i think i'll just have one beer", ze steken er dus toch wel een beetje de draak mee blijkt.

Morgen gaan we richting Arches National Park, daar zijn de grootste natuurlijke bogen ter wereld. Wellicht hebben jullie er wel eens foto's van gezien, van die grote stenen bogen van rood steen, heel mooi! Er schijnen er heel veel te zijn. Als we daar zijn geweest gaan we weer wat zuidelijker, richting Monument Valley. Die bestemming zullen we morgen nog niet halen, maar het is de bedoeling dat we daar overmorgen aankomen. We zien maar weer hoe alles gaan lopen, ongeveer elke dag wijzigen we de planning dus het kan goed zijn dat de route weer aangepast gaat worden.

Nogmaals: lieve mensen, wees niet bezorgd als we niet terug sms'en of weinig op het forum plaatsen, we zitten in ‘the middle of nowhere'. Onze Europese telefoonnetwerken zijn hier niet altijd actief. Foto's plaatsen op het weblog volgt ook nog, maar dat is vaak een heel gedoe. De internetverbinding is namelijk ook vaak niet zo goed en ik ben dan allang blij als het eindelijk lukt om een verslagje te plasten.  Ik ga kijken of ik Pia nog wakker kan krijgen zodat ze me wat drinken aan kan geven en dan ga ik al m'n geduld bij elkaar schrapen om foto's te uploaden. Er zijn nog een aantal plaatjes die ik jullie echt niet wil onthouden, het is hier zo prachtig! Jullie zullen 't resultaat van zelf zien: staat er niks nieuws bij, dan is het wederom mislukt.

Dikke kus

Mel

We walk the line (door Pia)

Tja, over het financiële gedeelte van Las Vegas zal ik het maar niet hebben...laten we het er op houden dat we wel heel veel plezier hebben gehad! Vrijdags zijn we na een rustige start en ontbijt toch weer de gokhallen ingegaan. Mel met Max Westerman (boek: Max in the City, over New York) haar nieuwe stamkroeg Starbucks in gereden en wij weer snel aan de gok. Tussendoor hebben we nog wat verdiepingen van het hotel doorgewandeld, Restaurants, winkeltjes enz. zijn gewoon in het hotel aanwezig. Dat kan ook wel in een hotel met ruim 4000 kamers. Op de kamer hebben Ad en Mel een potje Yathzee gedaan en 's avonds, na het eten, zijn we om 11 uur de straat op gegaan in de hoop dat de temperatuur iets was gedaald. Het was overdag 42 graden geweest en nu nog maar een graad of 30...nog steeds niet te harden en na een korte wandeling zijn we weer snel naar binnen gevlucht; Mel kan niet zo goed tegen die hitte, ze is er al een paar keer wat naar van geworden, dus binnen zijn is dan helemaal niet erg.

De ochtend erop weer vertrokken, richting Zion Park. Gek om uit zo'n drukke stad hup de woestijn weer in te rijden! De rit was  prachtig, en ook in Zion genoten we weer van de prachtige natuur, dat kun je wel weer aan de foto's zien! We stopten na het park bij Long Valley Junction, wat Ad direct herkende; samen met Opa Cees had hij daar een heel leuk motel gehad. Helaas konden wij daar niet slapen, het was vol. De mevrouw ging direct bellen waar we dan een plekkie konden krijgen want het was erg vol overal. We werden doorverwezen naar het plaatsje Kanab, ongeveer 25 km verderop. Dat zag er erg leuk uit, evenals het motel. In deze omgeving zijn wel 200 westernfilms opgenomen. Kanab zag er zelf uit of er de afgelopen 30 jaar niets is veranderd. In het restaurantje waar we hebben gegeten, lekkere steak overigens, hing ook alles al minstens 30 jaar op dezelfde plek; wel leuk dat de bedienden holsters droegen, eentje zelfs met een revolver er in! De rest had gewoon de rietjes en notitieblokjes erin hoor. Er is hier een theatertje waarop een aankondiging te zien was van Johnny Cash, hoezo de tijd staat stil. Wel superleuk natuurlijk!

We besloten om hier nog een nachtje te blijven en een rustige zondag te houden; we zitten tenslotte in Utah, wat voor 70% mormoonse bewoners heeft. Dus deze dag hebben we een beetje gelummeld, ik heb een wasje gedraaid in de plaatselijke wasserette, Mel sliep lekker uit en Ad heeft de routekaarten bijgewerkt. 's Middags zijn we naar de Coral Pink Sand Dunes gereden en hebben natuurlijk wat rood zand meegenomen. Daar mag je ook met ATV's rijden, waar Mel mooie plaatjes van heeft geschoten; weer eens een leuk alternatief voor de Zwarte Cross misschien?

Net hebben we Mexicaans gegeten en nu kijken we, als echte fans naar een honkbalwedstrijd van de Boston Red Sox tegen de New York Yankees. Mel heeft er de (honk)ballen verstand van zegt ze zelf, maar "we staan voor hoor!" roept ze als echte Red Sox-fan.

Morgen richting Bryce Canyon en Arches Park als alles volgens planning verloopt.

Allemaal heel veel groetjes en tot schrijfs, Pia

P.S. In Utah is het 1 uurtje later, we hebben hier dus 'maar' 8 uur tijdsverschil met jullie.

Volgende pagina »